آوای شمال
  • گزیده اخبار :
  • دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۷ , Monday 18 June 2018

    ابزار هدایت به بالای صفحه

    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 97927
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۱۵ بهمن, ۱۳۹۶ - ۱۴:۱۶
  • شما اینجا هستید :اجتماعی
  •   

    فداکاری که به قربانی شدن تبدیل می شود

    خودم هیچ، فقط تو

    زنان گاهی دوست دارند از خودشان چندین نمونه کپی داشته باشند تا همه کارها را بتوانند انجام دهند. یک کپی کارهای خانه، یکی خریدهای منزل، یکی لباس ها را اتو کند و دیگری آشپزی، یکی فنی کار باشد و لوازم برقی خانه را تعمیر و دیگری لوله کشی بلد باشد و شیرهایی که چکه می کند را درست کند. اما حتی اگر از خودش چند نمونه هم نباشد به تنهایی همه این کارها را انجام می دهد تا همسر خود را به کمترین زحمت بیندازد. ولی آنگاه دیگر خودش نیست و نمی داند زندگی برای خود چه معنایی دارد.

    فداکاریآوای شمال/ تصوری که از زندگی مشترک در ابتدای زندگی وجود دارد این است که هم زن و هم مرد به صورت مشترک و یکسان از مواهب زندگی خود بهره مند می شوند. اما از همان روز اول وقتی زن سهم نان صبحانه را بیشتر جلوی همسر خود می گذارد، خودش همه تصورات را از زندگی مشترک برهم می زند. زنان  قبل از ازدواج نیز این از خودگذشتگی را در خانه پدری نیز در قبال پدر و برادر خود نیز داشته اند و انجام آنها در مقابل همسرشان اگر بیشتر از گذشته نباشد، کمتر نخواهد بود.

    بسیاری از زنان این جمله را می گویند که جوانایمان را پای همسر و فرزند گذاشته ایم و حالا که به سن میانسالی رسیده اند وقتی به پشت سر نگاه می کنند از زیاده روی های خود ناراحت هستند، فداکاری به معنی نابودی خود به خاطر دیگری نیست

    فداکاری زنان بر کسی پوشیده نیست. تا زمانی که هنوز پای فرزند به خانه شان باز نشده است تمام از خود گذشتگی اش را نثار همسرش می کند. با بدنیا آمدن بچه این فداکاری باید بین همسر و فرزندش تقسیم شود. اینکه چه غذایی دوست دارد؟ از چه رنگی خودشش می آید؟ برای مسافرت چه شهری را ترجیح می دهد؟ دوست دارد چه زمانی بخوابد یا بیدار شود؟ و هزاران علاقه دیگری که با ازدواج همه را زیر خاک دلش دفن می کند و خواسته هایش می شود همان خواسته های همسر و فرزندانش.  همیشه می گذرد تا دیگری خوشحال باشد. کم می خورد تا دیگری سهم بیشتری را بخورد، کم خرید می کند تا دیگری بتواند وسایل بیشتری بخرد، طلاهایش را ذخیره می کند تا برای خرید خانه یا ماشین به شوهرش بدهد. آنقدر از خود کم می گذرد که دیگر در خانه این عمل او یک وظیفه تلقی می شود و اگر روزی انجام ندهد، شوهرش او را زنی می بیند که دل به زندگی نمی دهد.

    اگر یک بانوی خانه به هر علتی چند روز در خانه نباشد، مرد نه فقط در خانه بلکه تمام قرار های کاری اش نیز لنگ می زند. آهنگ زندگی اش از حالت طبیعی خارج می شود و احساس می کند خیلی تندتر از حد توان او می نوازد در صورتی که تا قبل از آن همه کارها بر دوش همسر او بوده و لحظه ای برنامه های زندگی شان برهم نخورده است.

    یک فرد فداکار، بدترین دشمن خود است. دائماً سر خود را از فهرست کارهایی که باید انجام شود، پر می‌کند و همواره  به یاد می آورد که چه زندگی دشواری دارد. این مسئله به مرور از خوشی زندگی او می‌کاهد. در نظر دیگران فرد فداکار، بیش از حد شاکی‌ست و آنچنان محو فداکاری‌های خود است که زیبایی‌های زندگی را نمی تواند ببیند. نمی توان این فداکاری را لزوما منفی دانست چرا که در زندگی وجود چنین از خود گذشتگی هایی موجب می شود تا زندگی  استحکام بیشتری پیدا کنند. اما حفظ تعادل به محکم شدن این پایه ها کمک بیشتری می کند. وقتی مرد میزان و حد توانایی های همسر خود را بشناسد و اگر همسرش خارج از چیزهایی که بر او محول  شده بود انجام داد،  قدر دان آن باشد و آن را برای همیشه وظیفه او نداند، هر دو نفر لذت بیشتری از زندگی مشترک می برند. زنان باید ترمزی برای فداکاری های خود داشته باشند، تا یک جایی آن را بکشند  که با ایجاد توقع نابه جا، دل آزردگی و متنفر شدن از زندگی  را برایشان ایجاد نکند.

    هر زنی همسر خود را دوست دارد، در دل راضی نمی شود که وقتی شوهرش از سرکار به خانه بر گردد کاری به او بسپارد، اما این همان تصور اشتباه است که یک جایی از زندگی ریشه هایش بیرون می زند و موجب بحث های بزرگتر می شود. زن باید به جای آنکه تمام انرژی خود را صرف انجام کار خانه و حتی خارج از خانه کند، بخشی از آنها را که خارج از توانایی اش است به همسرش واگذار کند. باید در طول روز ساعت هایی را برای خودش باشد و کاری را انجام دهد که با تمام وجود از آن لذت می برد. همین باعث می شود که احساس خستگی و تلف شدن عمر در زندگی و قربانی شدن را نداشته باشد و زندگی را بسیار زیباتر ببینید. حتی زمانی که برخی از کارهایی که جز وظایف تان نیست را در بعضی از مواقع انجام می دهید بیشتر به چشم همسرتان می آید و حتی بیش از قبل از شما قدردانی می شود.

     بسیاری از زنان این جمله را می گویند که جوانایمان را پای همسر و فرزند گذاشته ایم و حالا که به سن میانسالی رسیده اند وقتی به پشت سر نگاه می کنند از زیاده روی های خود ناراحت هستند، فداکاری به معنی نابودی خود به خاطر دیگری نیست، بلکه فدکاری یعنی لذت بردن هر دونفر از زندگی مشترک و پشیمان نبودن از عمری که برای همدیگر گذاشته اند.  

    برگرفته از کتاب خانواده سالم نوشته حسنعلی میرزا بیگی

    برچسب ها :

    نظرات