آوای شمال
  • گزیده اخبار :
  • شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶ , Saturday 24 February 2018

    ابزار هدایت به بالای صفحه

    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 97761
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۱۴ بهمن, ۱۳۹۶ - ۱۲:۴۷
  • شما اینجا هستید :اجتماعی
  •   

    پیمان های سستی که گسسته می شود

    به رغم تلاش های فشرده صورت گرفته برای نزدیک کردن تشکل های سیاسی شیعی و تجمیع آن ها در قالبی فراگیر، اکنون و در عمل همه جریان های برجسته شیعی یعنی مالکی و العبادی (دو شق حزب الدعوه، جریان صدر، حکمت و فتح) به طور جداگانه در این انتخابات حضور خواهند یافت.

    آوای شمال/ از بیش از دو هفته قبل که حیدر العبادی نخست وزیر عراق خبر از تشکیل ائتلاف انتخاباتی ” النصر” داد و ائتلاف فتح(الحشد الشعبی) و سپس حکمت(عمارحکیم) به آن پیوستند و ائتلافی بزرگ متشکل از حدود ۶۰ گروه را تشکیل دادند، روشن بود که این گروه با در نظر گرفتن مشرب های فکری و سیاسی مختلف در آن، کشکولی نامتجانس از گروه های ناهمگون است.

    کناره گیری دراماتیک ائتلاف فتح به رهبری هادی العامری از العبادی تنها یک روز پس از ائتلاف، علاوه بر آن که ضربه ای بزرگ به نخست وزیر وارد کرد نشان از میزان زیاد اختلافات در این کشکول سیاسی داشت.

    دومین انشقاق بارز در تشکل العبادی نیز دوروزپیش رخ داد و جریان حکمت ملی عمار حکیم و چند گروه هم سو با آن، خبر از خروج رسمی خود تا پس از انتخابات دادند. درباره علل جدایی حکیم از ائتلاف نصر دلایل متعددی بیان می شود.

    با این که برخی آن را تلاش های یک کشور خارجی برای تضعیف العبادی و ناکام گذاشتن او در رسیدن به نخست وزیری مجدد می دانند اما به نظر می رسد حجم بسیار بزرگ این ائتلاف و اختلاف بر سر تقسیم قدرت از جمله ترتیب قرار گرفتن نامزدهای هر گروه شکل دهنده ائتلاف در فهرست های نهایی انتخاباتی و نوع و شخصیت افراد موجود، عواملی مهم در جدایی این گروه ها از جمله حکمت بوده است.

    سرعت به خرج دادن گروه ها در آخرین روز مهلت ثبت نام ائتلاف ها و تشکیل ائتلافی نامتوازن و ناهمگون طبیعتا تلاشی برای به دست گرفتن صدارت بوده است. ائتلافی که در یک چشم به هم زدن متولد شد و به سرعت نیز نشانه های اختلاف و فروپاشی در آن بروز یافت.فتح که بر اثر فشار ناچار به ائتلاف با العبادی شد و به دنبال مفری برای خروج از آن بود در نهایت، پس از ورود افراد و گروه هایی که تمایلی به حضور در کنارشان نداشت از آن کنار کشید و عملا یک دستی و توازن خود را حفظ کرد. چنان چه ادامه این حضور و اعتبار آن که به سود وجهه العبادی بود، می توانست به تقلیل آرای فتح که عملا نماینده سیاسی جریان فکری حشد الشعبی است (و نه همه آن) بینجامد.

    نتیجه ای که هدف العبادی و حامیان منطقه ای و بین المللی او نیز هست. فتح نیز با زیرکی و دریافت این نکته گزینه خروج را برگزید.افزون بر این که باید دانست اختلاف العامری با العبادی و شناخت تاکتیک های العبادی توسط فتح می تواند به سود مالکی باشد و در آینده احتمال نزدیکی فتح به دولت قانون را با توجه به تجربه کسب شده از ائتلاف با نصر بیشتر کند. موضوعی که شاید مالکی از آن مطلع بوده است و به همین دلیل نیز او را به ائتلاف با فتح سوق نداد.اکنون به نظر می رسد ائتلاف النصر با کوچک تر شدن، به سمت متوازن شدن، حداقل در بعد کمی و نه محتوایی پیش می رود.

    البته نباید از نظر دور داشت که انشقاق های اخیر به خودی خود ضرباتی محکم بر پیکره العبادی وارد کرده است و خواهد کرد و این موضوع یکی از آثار جدایی العبادی از دولت قانون و شخص مالکی و تلاش وی برای ایفای نقش مستقل از خاستگاه اصلی خود و با هدایت بین المللی به شمار می رود.از آن سو و با جدایی حکیم از العبادی به نظر نمی رسد در سبد آرای ائتلاف نصر تغییر چندانی پیش بیاید چرا که حضور جریان حکمت در این ائتلاف حضور مؤثری تلقی نمی شود. در عوض احتمال کسب این سبد رأی به سود جریان العبادی در حزب الدعوه بیشتر خواهد شد.

    به رغم تلاش های فشرده صورت گرفته برای نزدیک کردن تشکل های سیاسی شیعی و تجمیع آن ها در قالبی فراگیر، اکنون و در عمل همه جریان های برجسته شیعی یعنی مالکی و العبادی (دو شق حزب الدعوه، جریان صدر، حکمت و فتح) به طور جداگانه در این انتخابات حضور خواهند یافت. این جدایی و تکثرگرایی می تواند وزن و جایگاه حقیقی هر یک از مدعیان را در صندوق های رأی به خوبی نشان دهد و پس از مشخص شدن نتایج، گروه ها براساس وزن خود که حاصل رأی مردم و مقبولیت آن ها در میان توده هاست، برای تشکیل دولت و اکثریت به مهندسی برای تشکیل ائتلاف ها دست بزنند.

    نکته آخر این که وعده گروه های منشق از العبادی مبنی بر بازگشت به سمت وی پس از انتخابات را نباید چندان جدی گرفت زیرا هیچ تضمینی در قطعیت پیروزی این ائتلاف و رهبر آن وجود ندارد و علاوه بر نتایج انتخابات، بازیگری قدرت های منطقه ای و بین المللی نیز در شکل ائتلاف ها برای تشکیل دولت آینده و نخست وزیر آینده تاثیر گذار خواهد بود. پست نخست وزیری که تا چند هفته قبل تقریبا به طور جدی از آن العبادی تلقی می شد اکنون و بار دیگر نقطه هدف همه جریان های سیاسی به ویژه شیعی شده است.

    سیدرضاقزوینی غرابی

     

    برچسب ها :

    نظرات