آوای شمال(طبرستان)
  • گزیده اخبار :
  • شنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۹ , Saturday 19 September 2020
    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 96111
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۲۴ دی, ۱۳۹۶ - ۲۱:۳۹
  • شما اینجا هستید :اجتماعی > اخبار برگزیده
  •   

    خدمه نفتکش ایرانی در میان امواج اقیانوس آرام، آرام گرفتند

    بال‌های سوخته‌ای که بال پریدن شدند

    چند روزی است که خبر ناگوار در آتش سوختن نفتکش ایرانی، مردم این سرزمین را داغ‌دار کرده‌ است. نفتکشی که در 16 دی ماه در اثر برخورد با کشتی باری چینی دچار حادثه شد و در 24 دی ماه همراه با پیکر خدمه‌اش به اعماق دریا فرو رفت.

    آوای شمال/ این‌ روزها ایران اسلامی بار دیگر رنگ عزا به خود گرفته‌ است، رنگی که از سیاهی غم بر می‌خیزد و دل‌های مردمان این خاک را در هم می‌فشارد.

    در تاریخ شنبه، ۱۶ دی ۱۳۹۶ نفتکش ایرانی سانچی که از عسلویه حرکت کرده‌ بود و قرار بود جهت تحویل میعانات گازی عازم داسان کره جنوبی شود، در راه با یک کشتی باری چینی در سواحل چین برخورد می‌کند و دچار حریق می‌شود.

    حادثه‌ای که منجر به پَرکشیدن ۳۲ خدمه کشتی شد و بار دیگر ایران را در سوگ پرکشیدن هموطنانش عزادار کرد.

    گرچه سرنشینان کشتی مقابل همگی نجات یافتند اما خدمه نفتکش ایرانی در سکوت به آسمان پرواز کردند و از ۳۲ خدمه تنها پیکر پاک سه تن پیدا شد.

    گرچه مسؤولان ایرانی تلاش‌های بسیاری کردند تا بتوانند پیکر سایر خدمه را بیابند اما نفتکش که چند روز تمام در آتش سوخت، سرانجام تسلیم دریا شد و اقیانوس آن را آرام در خود بلعید.

    خدمه کشتی مظلومانه جان سپردند و پیکرهای‌شان آرام در درون اقیانوس آرامید، جان سپردنی که غرق‌شدن در آتشی سوزان است و سوختن در دریایی خروشان، سکوتی که گرچه بال‌های‌ پریدن‌شان را سوزاند اما روح‌شان را با تمام بزرگی به آسمان پرواز داد.

    مردانی که روزی با نگاه بازگشت از درب خانه خود با خانواده‌های‌شان وداع کردند و به امید بازگشت بودند، چشمان در انتظار پدران و مادران‌شان همچنان به در دوخته شده‌ است و گرچه می‌دانند که دیگر بازگشتی نیست اما همچنان چشم انتظارند.

    همسرانی که در انتظار بار دیگر دیدن مسافران‌شان نشسته‌اند و امیدی دست‌نیافتنی در دل‌شان موج می‌زند، مردانی که نه پیکری از آن‌ها به جا مانده‌است و نه سنگ مزاری تا مرهم درد ‌و دل‌های خانواده‌های‌شان باشد، تا مأمنی برای اشک‌های مادران و همسران‌شان شود.

    این‌ روزها آسمان در بغضی بزرگ غرق شده‌ است و زمین نیز در این حزن، اندوهگین است.

    در میان این امواج خروشان، پیکرهایی می‌درخشد که میهمان بزرگ‌ترین اقیانوس جهان شده‌اند و عزیزان‌شان در فراق‌شان می‌سوزند.

    لالایی مادران، این‌روزها سپردن عزیزان‌شان به اقیانوسی است که گرچه آرام است اما با جای‌دادن پیکر این مردان، بی‌شک بی‌قرار اشک‌های خانواده‌های چشم انتظار شده‌ است.

    بی‌شک اقیانوس آرام با تمام عظمتش در برابر قطره‌های اشک مادران داغ‌دیده هیچ است.

    ایرانیان با بغضی عمیق با خانواده‌های داغ‌دار همدردی می‌کنند و بزرگی این داغ را با تمام وجود حس می‌کنند، داغی که رنگ عزایی می‌شود در تقویم دی ماه این سرزمین و تا ابد در یادها می‌ماند.

    برچسب ها :

    نظرات