آوای شمال
  • گزیده اخبار :
  • یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۶ , Sunday 21 January 2018

    ابزار هدایت به بالای صفحه

    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 95855
  • تعداد نظرات : ۱ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۲۰ دی, ۱۳۹۶ - ۱۷:۳۹
  • شما اینجا هستید :اخبار محمودآباد > یادداشت مخاطبین
  •   

    یادداشت/ محمد محتاطی - لطفاً استاندار مازندران نخواند

    ما در محمودآباد همچنان دوره می‌کنیم؛ شب را روز را و هنوز را؟

    محمودآباد کوچک من از نظر جغرافیا ولی بزرگ در صفحات تاریخ ایران امروز در سایه بی‌توجهی و کوتاهی‌های الهام گرفته از مرزبندی‌ها و جناح گیری‌های سیاسی روزهای خوبی در رقابت با شهرهای همجوار سپری نمی‌کند.

    آوای شمال/ چندی پیش به‌عنوان یک فعال اجتماعی به‌منظور آشنایی با تاریخ و هویت شهرم اقدام به مطالعه تاریخ و پیشینه محمودآباد نمودم و وقتی تاریخ محمودآباد را ورق میزدم نکات جالبی به چشمم خورد، از جمله آنها اینکه محمودآباد در قدیم بندرگاه آمل بوده و راه آهنی بوده که کالا را از بندر محمودآباد به آمل انتقال میداد.

    این راه آهن جزو اولین و قدیمی‌ترین راه آهن باری احداث شده در ایران می‌باشد که توسط امین‌الضرب ساخته شد. وی در سال ۱۳۰۸ هجری قمری راه آهنی از سبزه میدان آمل و در امتداد جاده آمل محمودآباد به طول ۲۱ کیلومتر به محمودآباد کشید که انجام این کارمدت ۲ سال به طول انجامید.

    همچنین از اماکن دیگر محمودآباد انبار کالایی بود که در محل فعلی مدرسه امام خمینی قرار داشت که فعلا اثری از آن نیست. در همین مکان برج و بارویی درست کرده بودند که بتوانند در مقابل حملات ترکمن‌های دشت گرگان که از طریق ساحل به شهرها و روستاهای ساحلی یورش می‌بردند مقاومت کنند. همچنین، کارخانه برق و سد بندی برای جلوگیری از خطر سیل نیز در این منطقه بوجود آمده بود.

    نکته جالب‌تر این بود که در سال ۱۳۰۸ محمودآباد مجدداً مورد توجه قرار گرفت و نقشه اصلی شهر شامل سه خیابان اصلی و چندین خیابان فرعی در آن احداث گردید. در این دوره کارخانه شالیکوبی احداث شد و مجدداً به زندگی‌ها رونق بخشید و اسکله جدید و چند انبار بزرگ در شهر بنا شد و این شهر به مرکز صدور برنج و کنف به شوروی سابق تبدیل گردید و خط آهن کوتاهی، کارخانه شالیکوبی را به اسکله جدید متصل می‌نمود.

    صادرات کالا از این بندر موجب نیاز به ساختمان گمرک گردید. پس از آن نیز پرورش کرم ابریشم رونق شهر را افزود. به همین منظور یک کارخانه پیله کشی نیز در مجاورت کارخانه شالیکوبی احداث گردید. ابریشم تولیدی به کارخانه ابریشم بافی چالوس ارسال می‌شد. توسعه محمودآباد، آن را به بخشی کوچک تبدیل کرد که کارخانه برق، ادارات گوناگون از جمله اداره طرق و اداره املاک و احداث مجتمع تفریحی و آموزشی نفت و مجتمع خدمات آموزشی نجات خدمه و فرودگاه نیروی هوایی در روستای بیشه‌کلا و همچنین ساخت منازل مسکونی جدید و نوساز را به دنبال داشت.

    برای لحظاتی در ذهنم از تاریخ محمودآباد فاصله گرفتم و به دوران نوجوانی خودم برگشتم زمانی که شهر کوچک محمودآباد دارای شهربازی در پارک لاله بود و من و سایر دوستانم بخش اعظمی از خاطرات دوران نوجوانی‌مان را در آن دفن کردیم و سرخوش بعد از تعطیلی مدرسه به آنجا می‌رفتیم. از هر چه بگذریم از سینما استقلال محمودآباد نمی‌شود گذشت و شور و حال شهروندان برای تماشای فیلم‌های تازه اکران شده مثال زدنی بود و از یاد نمی‌برم وقتی برای اولین بار فیلم کلاه قرمزی و پسرخاله در محمودآباد به نمایش گذاشته شد.

    هر چه ما بزرگتر شدیم شهر با ما بزرگ نشد و محمودآباد من با یک قرن قدمت در گذر زمان با تمامی فرصت‌های که پیش رو داشت مظلوم واقع شد و زخم‌های سختی به خود دید که توان بلند شدن را نداشت.

    شهری که روزی عنوان پایتخت راه آهن ایران رو با خود یدک می‌کشد و جزء معدود شهرهای بندری شمال کشور به‌شمار میرفت و مرکز صادرات کالا به کشورهای همسایه بود امروز به عنوان یک گذرگاه برای عبور مسافران برای رسیدن به شرق و غرب مازندران محسوب می‌شود.

    وقتی تاریخ این شهر را ورق میزنی و امروز محمودآباد را می‌بینی این سوال پیش می‌آید چرا من و دوستانم باید برای تحصیل، تفریح، کار و… نگاه‌مان به شهرهای اطراف‌مان معطوف باشد و سهم‌مان از شهر جز شرمساری و نامش در صفحه اول شناسنامه قسمت نام محل تولد باید باشد؟

    محمودآباد کوچک من از نظر جغرافیا ولی بزرگ در صفحات تاریخ ایران امروز در سایه بی‌توجهی و کوتاهی‌های الهام گرفته از مرزبندی‌ها و جناح گیری‌های سیاسی روزهای خوبی در رقابت با شهرهای همجوار سپری نمی‌کند.

    همواره تاکید داشته‌ام عدم ایجاد تغییر و تحول طی همه سال‌های گذشته در شهر محمودآباد به گونه‌ای است که اگر یک محمودآبادی بیش از ۲۰ سال از کشورمان خارج شده باشد و بعد از همه این سال‌ها به محمودآباد بازگردد چیزی را از دست نداده و هنوز ساختار و دیوارهای قدیمی و عدم تغییر محسوس در شهر بیانگر جفاهای صورت گرفته در حق محمودآباد است و این روزها این شهر ساحلی و توریستی را بیشتر به یک شهرک سینمایی قدیمی و مستعد برای ضبط سریال و فیلم سینمایی همچون معمای شاه و کلاه پهلوی و کیف انگلیسی شبیه ساخته است.

    این شهر به موجب بهره‌مندی از ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های بالقوه و خاص از جمله ساحل آزاد و قابل دسترس و آماده برای اجرای طرح‌های تفریحی و توریستی و زمین‌های حاصل خیز کشاورزی و مستعد کشت برنج و کاشت گل و گیاه و میوه و همچنین جنگل‌های بکر و آب‌بندان‌های دست نخورده و فرودگاه و صنایع فعال و موقعیت سوق‌الجیشی شهر از جمله قرار گرفتن در مسیر پایتخت کشورمان به عنوان اولین شهر ساحلی مازندران متاسفانه همه‌ی فرصت‌های پیش رو تبدیل به تهدید شده و نیازمند عزمی راسخ و همتی استوار و پرهیز از جانب داری و مرز بندی‌های سیاسی جهت شناخت قابلیت‌ها و تبدیل آنها از بالقوه به بالفعل می‌باشد ولی حیف که سهم ما از صنعت پر رونق توریسم و گردشگری در سایه بی‌تدبیری مدیران تنها ترافیک و زباله است.

    خسته از نگارش سطرهای تکراری و واژه‌های که روح خود را از دست داده‌اند به شهر باز خواهم گشت و با دوستانم دوره خواهیم کرد شب را، روز را و هنوز را و امیدوارم انگیزه و تلاش و همت شما چراغ راه مدیران قرار گیرد تا در افق چشم انداز ۱۴۰۴ شرمنده آیندگان نباشیم همانگونه که گذشتگان ما با وجدانی آسوده در خاک‌ها آرمیده‌اند.

     

    محمد محتاطی

    برچسب ها :
    انتشار یافته: ۱
    1. دست مریضا اقای محتاطی گل گفتی


    نظرات