آوای شمال
  • گزیده اخبار :
  • شنبه ۲۹ تیر ۱۳۹۸ , Saturday 20 July 2019

    ابزار هدایت به بالای صفحه

    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 9475
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۲۹ بهمن, ۱۳۹۳ - ۱۲:۰۴
  • شما اینجا هستید :ورزشی
  •   

    گفت و گوی جالب هفته نامه فیفا با آریگو ساچی/ فوتبال، هنر است

    آوای شمال/ شاید انتخاب “آریگو ساچی” به عنوان سرمربی میلان در سال ۱۹۸۷ آغازگر یک انقلاب در فوتبال بود. راهی که در ‌‌نهایت باعث تبدیلِ میلانِ ساچی به یکی از بهترین تیم‌های‌های تاریخ فوتبال شد. “ساچی” در سال ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او یک فوتبالیست آماتور بود و بعد از آویزان کردن کفش‌هایش، سراغ مربیگری […]

    آوای شمال/ شاید انتخاب “آریگو ساچی” به عنوان سرمربی میلان در سال ۱۹۸۷ آغازگر یک انقلاب در فوتبال بود. راهی که در ‌‌نهایت باعث تبدیلِ میلانِ ساچی به یکی از بهترین تیم‌های‌های تاریخ فوتبال شد.

    “ساچی” در سال ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او یک فوتبالیست آماتور بود و بعد از آویزان کردن کفش‌هایش، سراغ مربیگری رفت. سال ۱۹۸۷ و در حالی که چهره شناخته شده‌ای نبود، از سوی سیلویو برلوسکونی به عنوان سرمربی میلان انتخاب شد و راهی پر از موفقیت را آغاز کرد. ساچی در این‌باره می‌گوید:«قطعا میلان و برلوسکونی، مهم‌ترین عوامل موفقیت من بوده‌اند.»

    ساچی امروز به ۶۸ سالگی رسیده و هنوز هم دغدغه فوتبال را همراه خودش دارد. او نگران وضعیت میلان است اما اعتقاد دارد این تیم به دوران پرشکوه خود باز خواهد گشت. مجله هفتگی فیفا مصاحبه‌ای جذاب با این مرد بزرگ فوتبال ایتالیا انجام داده که آن را در ایفکا می‌خوانید:

    –  آریگو! تو اول آوریل امسال ۶۹ ساله می‌شود. برایمان بگو در این سن و سال، یک روز معمولی‌ات را چطور سپری می‌کنی؟

    خب وقتی از خواب بیدار می‌شوم، برای حفظ سلامتی‌ام کمی نرمش می‌کنم. بعد از آن صبحانه می‌خورم و نگاهی به روزنامه‌ها می‌اندازم. گاهی هم با دوچرخه به سمت کوهستان‌های اطراف می‌روم. بعد از ناهار به تعدادی از کارهای شخصی‌ام رسیدگی می‌کنم. از تلوزیون مسابقات فوتبال را تماشا می‌کنم. کم پیش می‌آید که به استادیوم بروم. گاهی هم از طرف شبکه‌های تلوزیونی برای تفسیر مسابقات دعوت می‌شوم. اگر برنامه‌ای برای فوتبال نداشته باشم، شب‌ها با همسرم برای شام یا تئا‌تر بیرون می‌رویم.

    – شما همیشه به هنر علاقه زیادی داشته‌اید.

    بله؛ از نظر من فوتبال خیلی زیاد شبیه هنر است. ساختن مجموعه‌ای با بیشتر از ۲۰ نفر و ارائه نمایش‌های دلپذیر و زیبا در طول مدت‌های طولانی، قطعا هنر است. شادی‌ها و غم‌های فوتبال هم مثل یک درام واقعی است؛ پس من فوتبال را از هنر جدا نمی‌دانم.

    – فوتبال امروز نسبت به زمانی که شما مربی بودید، تغییر کرده است؟

    قطعا؛ همه‌چیز زندگی در حال تغییر است. مهم‌ترین مساله این است که همیشه سعی کنید رو به جلو رشد کنید. ما در یک جامعه جهانی بزرگ زندگی می‌کنیم که فوتبال یکی از بزرگترین پدیده‌های آن است؛ پس با تغییر عمومی جامعه، فوتبال نیز تغییر کرده است. بازی‌های امروز بسیار سریع‌تر از گذشته است. در واقع شما اگر در فوتبال امروز سریع نباشید، جایی در آن نخواهید داست.

    – این روزها بازیکنان ایتالیایی زیادی خارج از این کشور حضور ندارد. بالوتلی در لیورپول نیمکت‌نشین است. همینطور ایموبیله در دورتموند. چرچی هم بعد از دوره‌ای ناموفق به میلان بازگشت. نظر شما در این باره چست؟

    این اتفاق نشان‌دهنده وضع کنونی فوتبال ماست. شما به ۱۰ سال گذشته نگاه کنید. تیم‌های ایتالیایی همیشه در حال جنگیدن در بالا‌ترین سطح برای قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا بودند اما در حال حاضر ما پایین‌تر از آلمان، اسپانیا و انگلیس هستیم. البته می‌توانیم وضعیت‌مان را بهتر کنیم اما اول باید سعی کنیم بیشتر از این عقبگرد و افت نداشته باشیم.

    –  شما همیشه به ساختار تیمی منسجم اعتقاد داشته‌اید. درست است؟

    کاملا؛ من همیشه دوست داشتم تیمی متحد و یکدست داشته باشم. بیشتر سعی می‌کردم بازیکنانی را جذب کنم که در اختیار تیم باشند تا منحصر به توانایی‌های تکنیکی خودشان. در تمرینات هم همیشه سعی می‌کردم این موضوع را به بازیکنانم القا کنم که فوتبال، یک ورزش گروهی با روح جمعی است.

    – پس با این عقیده، نظر شما درباره بازیکنانی مثل رونالدو و مسی چیست؟

    هردویشان بازیکنان بی‌نظیری هستند. اگر بخواهم تشبیه کنم، می‌توانم بگویم آنها مانند یک ساز خوش‌صدا هستند اما خود این ساز بخشی از یک ارکستر بزرگ است. رونالدو و مسی قطعا بخش بزرگی از هنرنمایی‌های خود را مدیون بازی درخشان و حمایت‌های سایر بازیکنان تیم‌های خود هستند. تیم‌هایی که این دو نفر در آن‌ها بازی می‌کنند، مثل یک ارکستر بسیار باشکوه و بزرگ هستند و این بازیکنان در نقش نوازندگان اصلی ظاهر می شوند اما مطمئن باشید بدون سازهای دیگر، شنیدن صدای سازهای اصلی هم چندان دلچسب نخواهد بود. گاهی ممکن است بازیکنی استعداد زیادی داشته باشد اما به دلیل هماهنگ نشدن با بقیه، استعدادش بروز نخواهد کرد.

    – مثلا؟

    ماریو بالوتلی. او یک فوتبالیست است اما یک بازیکن نیست. بسیار کم در اختیار تیم است و بیشتر به خودش متکی است؛ از نظر من همین موضوع بزرگ‌ترین ایراد اوست.

    – مارادونا چطور ؟

    او بسیار با استعداد بود. باید اعتراف کنم تنها بازکینی بود که وقتی در دیدارهای میلان و ناپولی مقابل ما قرار می‌گرفت، دوست داشتم مربی‌اش باشم. هرگز نمی‌شد فهمید و حدس زد در سرش چه می‌گذرد.

    – این درست است که شما حاضر بودید خیلی از ستاره‌ها را به خاطر موفقیت تیم‌تان نادیده بگیرید؟

    نه؛ خیلی از بازیکنان بزرگ دوران اوج فوتبال‌شان را در تیم‌های من سپری کردند. فرانک ریکارد و رود گولیت در میلان و روبرتو باجو در تیم ملی ایتالیا.

    –  نظرتان درباره مربیان فعلی فوتبال چیست؟

    من مربیان فعلی را به سه دسته تقسیم می‌کنم. دسته اول نوابغ، دسته دوم مربیان جوان و نوآور و دسته سوم مربیان پرورش‌دهنده. ممکن است این سه دسته از روش‌های مختلفی استفاده کنند. حتی امکان دارد گاهی از متدهای قدیمی استفاده کنند که لزوما هم بد نیست اما از نظر من مربیان به همین سه دسته تقسیم می‌شوند.

    – کدام مربیان را در سطح بالاتری می‌دانید؟

    شاگرد من، یعنی “کارلو آنچلوتی” عملکرد فوق‌العاده‌ای دارد. به خصوص در سال گذشته که هم لیگ قهرمانان اروپا هم جام باشگاه‌های جهان را به دست آورد. اما “ژوزه مورینیو” را در سطح بالاتری می‌بینم. او یک نابغه است. همینطور “پپ گواردیولا”. من “یورگن کلوپ” را بسیار دوست دارم؛ هرچند کار او در این فصل کمی به مشکل برخورده. در ایتالیا هم “آنتونیو کونته” و “زدنیک زمان” مربیان مورد علاقه من هستند. کار گروهی تیم‌های این دو از نظر من بهترین است.

    – صحبت از رئال‌مادرید شد. فلورنتینو پرز ۱۰ سال قبل شما را به عنوان مدیر فنی انتخاب کرد. آیا این دوران موفقیت‌آمیز بود؟

    ما سوپراستارهای زیادی در تیم داشتیم. مثل زیدان، گوتی، فیگو، بکام، کارلوس، مورینتس، رونالدو و ساموئل اما در زمین همه‌چیز آنطور که باید، نبود.

    – به نظر شما کدام تیم‌ها بیشترین نقش را در توسعه و تغییر فوتبال داشته‌اند؟

    آژاکس تحت هدایت “رینوس میشل”، میلان تحت هدایت من و بارسلونا با “پپ گواردیولا”.

    – یک تیم چطور می‌تواند سبکی نو در فوتبال ارائه کند؟

    مساله مهم خواست و اشتیاق تیم‌ها است و همچنین داشتن تفکری برای ایجاد یک انقلاب. نقش مربی هم مهم است. او باید بتواند به خوبی ایده‌های خود را به تیم منتقل کند و از همه مهم‌تر انگیزه را در وجود بازیکنانش پرورش دهد. خریدهای بازیکنان کاملا باید با دقت و مفید باشد. بازیکنانی باید جذب شوند که بتوانند تغییرات را انجام دهند و به سرعت با محیط جدید وفق پیدا کنند.

    – آیا رونالدو شایسته کسب توپ طلا بود؟

    بدون شک؛ او سال گذشته فقط در جام‌جهانی ناموفق بود اما جام‌جهانی فقط یک ماه بود؛ در حالی که یک سال ۱۲ ماه است. مسی بهترین بازیکن جام‌جهانی شد و نویر بهترین دروازه‌بان اما انتخاب رونالدو به عنوان بهترین بازیکن سال نشان داد که او در کل سال گذشته عملکردی خیره‌کننده داشته است. می‌خواهم کمی درباره نویر صحبت کنم. من بازی مرحله یک‌شانزدهم جام‌جهانی بین آلمان و الجزایر را به خوبی به یاد دارم. نویر در آن بازی بسیار عجیب و فوق‌العاده بود. او بارها با خروج از محوطه جریمه و دفع توپ به خط دفاع تیمش کمک کرد. او در حال ارائه سبک جدیدی از دروازه‌بانی است. به نظر من او یک مدافع-دروازه‌بان است.

    – و آخرین سوال؛ بهترین توصیفی که از شما شده، چه بوده است؟

    یک بار نشریه اکیپ نوشته بود:” میلان هرگز دیگر نمی‌تواند این‌طور قهرمان شود”. یک بار هم که زمانی که در پارما بودم و در سری B بودیم، چند هفته به پایان مسابقات چزنا و وفیورنسه از ما بالاتر بودند اما در نهایت ما به عنوان تیم اول صعود کردیم. بعد از آن اتفاق نیز از من تمجیدات زیادی شد. سال بعد از آن به میلان رفتم و با این تیم برای یازدهمین بار قهرمان ایتالیا شدم.

    برچسب ها :

    نظرات