آوای شمال
  • گزیده اخبار :
  • دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۸ , Monday 22 July 2019

    ابزار هدایت به بالای صفحه

    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 24541
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۲۳ خرداد, ۱۳۹۴ - ۰۶:۲۴
  • شما اینجا هستید :اجتماعی > ایران و جهان > سیاسی
  •   

    دولت چه تعداد از رای دهندگانش را حفظ می کند؟

    آوای شمال/ دولت به جای ارائه گزارش عملکرد از روندکاری خود و به طور حداقلی مسائلی که مستقیما در زندگی مردم اثر دارد؛ با طرح بحث های حاشیه ای و دغدغه کردن موضوعاتی مثل اسلامی عمل کردن نیروی انتظامی، به زور بردن مردم به بهشت، خط گرفتن مخالفین از جایی خاص… که تا قبل از […]

    آوای شمال/ دولت به جای ارائه گزارش عملکرد از روندکاری خود و به طور حداقلی مسائلی که مستقیما در زندگی مردم اثر دارد؛ با طرح بحث های حاشیه ای و دغدغه کردن موضوعاتی مثل اسلامی عمل کردن نیروی انتظامی، به زور بردن مردم به بهشت، خط گرفتن مخالفین از جایی خاص… که تا قبل از مطرح شدن از زبان رئیس جمهور دغدغه هیچکدام از مردم و مسئولین نبوده است، ذهن ها را درگیر می کند و وقتی فرد با این شبهات ناگهانی و بی جواب روبه رو شد وبه دنبال راه حل و پاسخ برآمد بهترین جواب این است که رفع تمام مشکلات داخلی و خارجی به توافق رسیدن با غرب در موضوع هسته ای و رفع تحریم ها گره بخورد حتی اگر موضوع، بحران کم آبی در کشور باشد!

    اول ماه جاری، مردمی که طبق عادت هر ماهه برای استفاده از سهمیه بنزینشان به پمپ بنزینها رفتند، همانجا خبردار شدند که سهمیه ای به حساب آنان واریزنشده وباید از بنزین آزاد استفاده کنند.

    نمی خواهیم روی این موضوع بحث کنیم که چه عللی باعث قطع سهمیه بنزین شد، مسئله اصلی این است که بنزین به هر علتی که گران شد چرا مردم باید به یک باره و بدون هیچ توضیح قبلی با مسئله مواجه شوند؟

    وظیفه اطلاع رسانی این موضوع به عهده دولت بود و می شد مانند ادوار گذشته ار طریق رسانه ها مردم را در جریان تغییرات قرار داد اما دولت به همین راحتی از این ابزار در دسترس خود غافل ماند و حالا هر توجیهی درباره علت این گرانی به مردمی که شایسته درجریان قرارگرفتن شناخته نشدند، بی فایده خواهد بود.

    مشابه همین اتفاق در ماجرای مذاکرات هسته ای نیز رخ داد و درحالی که ماه ها از آخرین توافق ایران و طرف غربی بر روی موضوع هسته ای می گذرد، هنوز عامه مردم به درستی نمی دانند که در لوزان بین ایران و ۱+۵ چه گذشت. همین در جریان نبودن باعث حدس و گمان ها و مخالفتها وموافقت هایی شد که عملا جامعه را دوقطبی کرد، درحالی که دولت همچنان از ارائه توضیحی جامع ومانع برای این موضوع خودداری می کند.

    دولت البته در پاسخگویی به منتقدان ومخالفین حساس و پیشرو است اما اشتباهی که در این بین صورت می گیرد توضیحاتی است که خود، موجب شبهه بیشتر و دور شدن از اصل موضوع می شود. یک اطلاع رسانی ساده درباره علت وقوع و زمان اجراشدن گرانی بنزین از خدشه داردشدن اعتماد مردم به دولت تا حد بسیاری کم می کرد و یک گزارش عملکرد درباره روند مذاکرات هسته ای نگرانی و دغدغه های مردم را رفع می کرد اما روحانی به جای طی همین مسیر ساده و بی دردسر، انرژی خود در سخنرانی هایش را صرف پاسخگویی به نحوه انتقاد(نه محتوای انتقاد) مخالفین دولت، بی اهمیت جلوه دادن نگرانی ها و اثبات موفق بودن عملکرد دولت می کند.

    شعار حسن روحانی و کابینه یازدهم از ابتدای شروع مذاکرات هسته ای، اعتماد به تیم مذاکره کننده برای رفع کارشکنی های آمریکا بود. منتقدین توافق هم در اکثر سخنان و گردهمایی های خود سرپیکان انتقادشان را به سمت زیاده خواهی غرب گرفتند تا هشداری برای تیم مذاکره کننده باشند. درمقابل اما دولت هربار که درباره مذاکرات هسته ای صحبت کرد اقدامات تیم مذاکره کننده و دولت قبل را به طور کامل زیرسوال برد و در آخرین سخنرانی رئیس جمهور سخنی از آمریکا و کارشکنی هایش که نبود هیچ ، بلکه مسئول مستقیم تمام تحریم های گذشته دولت قبل معرفی شد!

    جدای از تناقض در گفتار و کردار دولت، افکار عمومی تاجایی، اینکه انواع کاستی های به بارآمده در دولت یازدهم را به عملکرد دولت قبل نسبت دهیم، قبول می کند، اما از جایی به بعد این مقصرتراشی ها چیزی جز بهانه گیری و عدم موفقیت درعمل به وعده ها تعبیر نمی شود.

    به کار بردن جمله «کار سرداران دیپلماسی ما نوعی جهاد است» در ذهن مردم جمله ای حماسی از طرف رئیس دولت به مسئولین مذاکرات تلقی می شود که اگر از آن تعبیر طرفداری به هر نحو نشود، در نهایت نوعی تشکر و قدردانی است و بازکننده هیچ گره ذهنی و هیچ پاسخی برای سوال های متعدد مردمی نخواهد بود.

    دولت تا کنون مرزبندی جناحی اش را با اصلاح طلبان تا حد زیادی حفظ کرده است اما به نظر می رسد بعضی از تئوری های معروف اصلاح طلبان مثل« فشار از پایین و چانه زنی از بالا» حالا دیگر به قلب دولت یازدهم هم نفوذ کرده است.

    اینگونه همان طور که مردم با القای وضعیت غوطه ور بودن در مشکلات تحت فشار روانی قرار گرفته اند و برای برون رفت از این وضعیت از دولت متوقع هستند، دولت نیز به چانه زنی با مسئولین حول خواسته های شکل گرفته مردم می پردازد تا اگر لازم شد و دراین بین خط قرمزی از نظام نیز زیر پاگذاشته شد با خواست عمومی توجیه شود. دراین بین جدل با مخالفین و جواب های حاشیه ای به انتقادات منتقدین در هر یک از سخنرانی های رئیس جمهور نیز، تصور دوقطبی را به وجود می آورد که اقلیت با قلدرمآبی در برابر اکثریت ایستاده اند و اکثریت را از رسیدن به آرمانشهری که دولت برای آنان ساخته است بازمی دارند.

    وقتی جامعه دوقطبی شد و مردم به لحاظ روانی در فشار مشکلات ناشی از تحریم قرار گرفتند، با این خواسته عمومیِ شکل گرفته به مسئولین فشار آورده می شود تا با غرب به هر توافقی رسیده شود، حالا حالتی را درنظر بگیرید که بعد از توافق، آرمانشهر دولت که رفع تحریم ها یا رفع مشکلات با رفع تحریم هاست برآورده نشود و اینجا جایی است دولت با دستان خود ریزش آرای ۲۴خرداد ۹۲ را قم زده است. کما اینکه همان طور که گفته شد خود دولت نیز به خوبی میداند که نه دولتی موجبات به وجود آوردن تحریم ها بوده است و نه دولت دیگری می تواند تمام مشکلات را با رفع فرضی همه تحریم ها ازبین ببرد.

    دولت اگر از حضور مشاورین زبده در کنار بهره می برد باید به این فکر کند که سال های بعدیِ هدایت قوه مجریه، نیاز به تمامی ۵۱درصد رایی دارد که مردم برایش به صندوقها انداختند.  

    برچسب ها :

    نظرات