آوای شمال(طبرستان)
  • گزیده اخبار :
  • پنج شنبه ۸ خرداد ۱۳۹۹ , Thursday 28 May 2020
    avayeshomal.ir
    آرشیو سایت





  • کد مطلب : 110927
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۲ دی, ۱۳۹۸ - ۱۶:۲۱
  • شما اینجا هستید :ایران و جهان
  •   

    ضرورت نگاه ویژه تصمیم گیران سلامت به جامعه «پرستاری»

    سازمان جهانی بهداشت سال ٢٠٢٠ را به عنوان سال پرستاری نام گذاری کرده و ضروری است که تصمیم گیران حوزه سلامت نیز به این موضوع نگاه ویژه‌ای داشته باشند.

    آوای شمال/ مدتهاست که کمبود نیروی پرستاری در کشور وجود دارد، پرستاری که به عنوان حرفه‌ای حاکمیتی و خط اول پاسخگویی به آلام مردمی است که به هر دلیل با سیستم نظام سلامت درگیر می‌شوند.

    اما در دنیای امروز پرستاری جایگاه متفاوتی دارد و همانگونه که سال ٢٠٢٠ به عنوان سال پرستاری توسط سازمان جهانی بهداشت نام گذاری شده، ضروری است که تصمیم گیران حوزه سلامت در کشور به آن نگاه ویژه‌ای داشته باشند و موانع خدمتی پرستاران را جهت بهبود کیفیت شاخص‌های سلامتی برطرف کنند.

    یکی از مهمترین موانع موجود به اذعان صاحب نظران حوزه سلامت، نیروی انسانی پرستاری است که اولین اثر آن کاهش کیفیت خدمات ارایه شده به مردم و مع الاسف آخرین اثر آن فرسودگی شغلی پرستاران است

    روز گذشته برحسب اتفاق مروری داشتم بر سخنان مسؤولان قوای مقننه و مجریه در سالهای ۹۷و ۹۸ درباره کمبود نیروی پرستاری، موانع و راهکارهای تامین نیرو و تبعات خطرناک عدم رفع این کمبود.
    جدیدترین نظر، سخن حیدر علی عابدی عضو  ناظر مجلس در شورای عالی سازمان بود که در تاریخ سوم‌ اذرماه امسال گفت: «قرار بود ۱۰هزار پرسنل برای سیستم درمانی کشور جذب شود که ۸ هزار نفر از این تعداد پرستار باشد اما متاسفانه فقط ۵ هزار پرستار جذب می‌شود و این درحالی است که وزیر بهداشت  قول جذب ۱۶هزار پرستار را در ۹۸ داده بود.»

    اما جالب‌ترین این سخنان مربوط به نمکی وزیر بهداشت است که در مورخه سوم تیرماه امسال در خصوص رفع کمبود نیروی پرستار گفت: «امسال مجوزهایی برای جذب ۱۰ هزار نیرو در نیمسال اول و ۱۰هزار نیرو در نیمسال دوم داریم که قسمت عمده آنها را پرستاران و برای بیمارستان‌هایی که تخت خالی داریم تشکیل می‌دهند.»

    آنچه مسلم است هرچه تعداد نیروی تخصصی کمتر شود، کیفیت خدمات تنزل می‌یابد و نیروی موجود نیز به دلیل اضافه کار اجباری و شیفت‌های متعدد، دچار خستگی و فرسودگی جسمی و روحی خواهد شد.

     به طبع علاوه بر پرستاران، مردم هم از این کمبود متضرر می‌شوند و علاوه بر آن نیروی پرستاری بی انگیزه خواهد شد و آسیب‌های شغلی گریبانگیر پرستاران می‌شود.

    شعاری که در ایام منتهی به انتخابات از سوی مسئولان شنیده می‌شود ارائه هرچه بهتر خدمات بهداشتی و درمانی است که این مهم مستلزم تقویت سیستم پرستاری است، اما چرا این سخنان فقط در حد شعار باقی می‌ماند؟

    حال امیدواریم روزی برسد که تمام مسؤولان در رده‌های مختلف مسولیتی به این نتیجه برسند که کشور در بحث نیروی پرستاری همچون بیمار دیابتی است؛ لذا قبل از اینکه این بیمار دیابتی به کما برود افراد مسؤول به این اراده برسند که باید بخاطر حفظ جان ملت، عرصه خدمت را برای ورود پرستاران فراهم کنند.

    برچسب ها :

    نظرات